و بدک نیست که گه گاه
بپیچیم به دور دلمان پیله ای از تنهایی
و در آن بستر دنج
با تمامیت اندیشه هم آغوش شویم
و پس از لذت هم خوابی عقل
فکر یک حادثه را بارور است
که به این حادثه یک معجزه هم می گویند
و پس از زایش این حادثه یک کِرم
که تا چندی پیش،
نا توان روی زمین می غلطید،
شده پروانه و بر روی هوا می رقصد...!
این دگرگونی موجود همان معجره است
این همان تغییر است...

پ ن:سلام..شاید زیاد خوب نباشه و حتما بازهم جای کار داره...
پ ن: نظر فراموش نشه...
برچسب:
نویسنده: پندار بهرامی