گناه بی گناهی...

گناهـــی نکــــردیـم عاشق شدیم

میـــان کـــویــــــری شقایق شدیم

اگـــر تشنــــه بودیم و از هـــول آب

روی رود خشکیــــده قــایق شدیم

غـــروب غــــم انگیـــــز دریاچـــه را

طلــوع فـــرح بخش مـشرق شدیم

به انــدازه ی لحظـه ای هــم شده

امیــــدی بــــرای دقـــایـــق شدیم

پــس از جــان به در بردن از انتظــار

گمان کـرده ای مثل سابق شدیم؟

صبــــوری نکـردی بفهمــی کــه ما

چگـونـه بــر ایــن درد فـــائق شدیم

به زخـم خــودی بخیه از بـس زدیم

پــزشکی زبر دست و حاذق شدیم

اگــر خِیــــر مـا در ریا بــود و هست

ز خیـــرش گذشتیم و صادق شدیم

اگــــر آرزو حـــقّ مــا بــــوده پــــس

گنـاهــــی نکـــردیم شـــایِق شدیم

پی نوشت 1: وزن شعر فعولن فعولن فعولن فَعَل است

پی نوشت 2: شایق یعنی مشتاق

پی نوشت 3: شاید یه جاهایی رو تغییر بدم

پی نوشت 4: امیدوارم دوست داشته باشید

پی نوشت 5: ...

برچسبـهـ ـا : درد دل, شعر از خودم, رفیق